انواع عایق حرارتی ساختمان برای کف و دیوار

به طورکلی عایق حرارتی ساختمان بر اساس مواد سازنده به دو دسته پلیمری و معدنی تقسیم می شوند:

عایق معدنی

مواد اولیه عایق های حرارتی معدنی از معدن استخراج شده و طی عملیاتی که روی آن ها انجام می شود، با وجود تغییر عملکرد آن ها روی ساختار مولکولی تغییر چندانی ایجاد نمی شود. مهم ترین عنصر این عایق ها، مقاومت حرارتی بالا و غیر قابل اشتعال بودن آن ها است اما در برابر نفوذ رطوبت مقاومت کمی دارد.

الیاف معدنی یا همان پشم معدنی که از خرد کردن تکه سنگ های آتشفشانی ساخته می شود، در برابر رطوبت مقاوم است. انعطاف پذیری بالایی دارد و یک عایق صوتی به حساب می آید. بیشتر برای سقف و پشت بام ساختمان استفاده می شود.

عایق حرارتی پشم شیشه

پشم شیشه یکی دیگر از انواع عایق حرارتی در ساختمان است که از بافت های ریز شیشه تشکیل می شود. در گذشته برای عایق بندی لوله ها استفاده می شد اما اکنون برای لایه های سقف و یا پوشش دیوارهای جانبی کارایی دارد. این نوع عایق پایداری زیادی دارد اما در برابر آتش و رطوبت مقاوم نیست بیشتر در زیر لایه های سقف و یا دیوارهای جانبی استفاده می شود.

پشم سنگ

عایق پشم سنگ از سنگ های آذرین ساخت می شود، وزن بسیار کم و مقاومت بالایی دارد. بیشتر در ساختمان های نوساز کاربرد دارد و جلوی ترک خوردگی و تخریب ساختمان را می گیرد. در مقابل آتش مقاوم است و بیشتر در سازه های فلزی و تأسیسات الکترونیکی و راه های فرار استفاده می شود.

این عایق حرارتی ساختمان به دلیل اینکه عایق صوتی فوق العاده ای هم به حساب می آید، جلوی سروصدای ایجاد شده بر اثر دویدن کودکان در طبقات بالایی و رسیدن صدا به طبقات پایین تر را می گیرد. همچنین کاربرد زیادی در کف ساختمان و مکان هایی که هوای آزاد در جریان است نظیر راه پله ها، کف طبقه اول، کف تراس و کف آشپزخانه دارد.

عایق پلیمری

این عایق ها مقاومت پایین تری نسبت به نوع معدنی دارند ولی در برابر رطوبت مقاومت بسیار بالایی دارند. همچنین در برابر حرارت ۱۰۰ تا ۲۰۰ درجه سانتی گراد مقاوم هستند. در ساختار آن ها از مواد غیر قابل اشتعال استفاده شده است.

از انواع عایق های حرارتی پلیمری می توان به عایق پلی استایرن، عایق حرارتی پلی یورتان، پلی اتیلن و انواع فوم ها اشاره کرد. این عایق های حرارتی مقاومت بالایی در برابر حرارت و رطوبت و همچنین صوت دارند.

عایق الاستومری

عایق الاستومری یکی از جدیدترین عایق های حفظ انرژی به حساب می آید که مقاومت بالایی در برابر رطوبت و حرارت دارد و می تواند تا ۷۰ درجه سرما و ۱۰۰ درجه گرما را تحمل کند. بیشتر برای تأسیسات ساختمان استفاده می شود.

پرلیت

این جسم یک نوع سنگ آتشفشانی و عایق حرارتی ساختمان است که دانه های کروی شکل دارد. این سنگ در مناطقی که رطوبت بالا دارند، تشکیل می شود و در صنعت ساختمان سازی کاربرد گسترده ای دارد. پرلیت بسیار سبک بوده و غیر قابل اشتعال است. همچنین عایق بسیار مناسب در برابر گرما و صوت می باشد.

مقاومت بالای این سنگ در برابر موریانه ها و پوسیدگی و واکنش ندادن با اسیدها باعث افزایش کاربرد آن شده است. از این سنگ به سه شکل خام، منبسط شده و منبسط شده با گچ یا سیمان استفاده می کنند.

پرلیت خام

از پرلیت خام در تهیه سیمان، مواد منفجره، سرامیک سازی و … استفاده می شود.

پرلیت منبسط شده به همراه گچ یا سیمان

از دانه های پرلیت منبسط شده با استفاده از گچ یا سیمان یک ماده چسبناک تولید می کنند که از آن برای ساخت بلوک ها یا تخته های سبک وزن استفاده می شود. از این نوع پرلیت جهت عایق کاری سازه های سبک، پاگرد طبقات و سقف ها استفاده می شود .

جهت افزایش میزان مقاومت این پرلیت از امولسیون قیر در یک طرف آن و یا شبکه های فلزی در داخل آن ها کمک می گیرند.

پرلیت منبسط شده

هنگامی که دانه های پرلیت خام را درون کوره با دمای ۷۰۰ تا ۱۱۰۰ درجه سانتی گراد قرار دهند، پرلیت منبسط شده تولید می شود. از این نوع پرلیت جهت پلاستیک سازی، رنگ سازی، عایق کاری لوله ها و کوره ها، مصرف در باغبانی، پوشش دیواره های شومینه و … استفاده می شود.